تبلیغات
مجله حرفه وفن برتر - راه سازی
تاریخ : جمعه 13 بهمن 1391 | 03:43 ب.ظ | نویسنده : بهزاد نجفی
راه سازی 


نحوه اجرای عملیات خاكبرداری و خاكریزی

مقدمه

به طور كلی عملیات خاكی مشتمل است برتمیز كردن بستر و حریم منطقه مورد نظر از درختان و ریشه گیاهان، برداشت خاكهای نباتی و نامرغوب، خاكبرداری، گودبرداری، خاكریزی و كوبیدن خاك و بالاخره كارهای حفاظتی به منظور اجرای عملیات فوق.

آماده‌سازی بستر و زیرسازی آن

برای زیرسازی ابتدا باید عملیات خاكبرداری و خاكریزی بر اساس نقشه‌های اجرایی و رقومهای خواسته شده انجام شود، و در صورتی كه برای رسیدن به تراز موردنظر تنها به عملیات خاكبرداری نیاز باشد، باید خاكبرداری محل تا رسیدن به زمین با مقاومت كافی ادامه یابد و خاكبرداریهای اضافه بر نقشه‌ها صورتمجلس گردد. اضافه خاكبرداری تا رسیدن به تراز زیر پی با مصالح مناسب نظیر شفته آهكی، سنگ‌چین و سایر مصالح مورد تأیید، ساخته و آماده می‌شود. در صورتی كه برای رسیدن به تراز موردنظر نیاز به خاكریزی باشد، ابتدا باید خاكهای نباتی تا عمقهای لازم برداشته و سپس عملیات خاكریزی صورت گیرد. ضخامت قشرهای خاكریز، نباید از 10 سانتیمتر تجاوز نماید.شیب عرضی سطح تمام شده بستر پیاده‌رو، باید به نحوی باشد كه آبهای سطحی پیاده‌روها به راحتی در داخل جویها، مجاری و لوله‌های جمع كننده تخلیه شود. شیب عرضی مطابق نقشه‌های اجرایی خواهد بود. در صورت نبود این اطلاعات حداقل شیب عرضی (2%) اختیار می‌شود.

آماده كردن بستر خیابان

قبل از زیرسازی خیابان باید عملیات خاكی تا تراز مشخص شده در نقشه‌های اجرایی انجام شود. چنانچه برای رسیدن به تراز موردنظر نیاز به خاكریزی باشد، پس از برداشت خاك نباتی، باید خاكریزی با استفاده از خاك حاصل از عملیات خاكبرداری یا خاك قرضه مناسب ، در قشرهایی با حداكثر ضخامت 15 سانتیمتر صورت پذیرد. چنانچه به علت نامرغوب بودن خاك محل، دستگاه نظارت دستور خاكبرداری بیشتر از تراز موردنظر را صادر نماید، محل خاكبرداری شده باید تا تراز موردنظر با مصالح مناسب، پر و آماده شود. در صورتی كه بستر خیابان از مسیرهای سنگی عبور نماید، برای رسیدن به سطحی صاف و مقاوم، باید سطح خیابان را با ماسه یا مصالح مناسب مورد تأیید پر و آماده نمود.

  مصالح خاكریزی

به طور كلی مصالح مناسب برای خاكریزی، باید از مصالح حاصل از گودبرداریها و خاكبرداریهای پروژه تأمین شود. استفاده از این خاكها، باید با تأیید قبلی دستگاه نظارت صورت گیرد. تمامی خاكهایی كه در گروه‌های هفتگانه A-1 الی A-7 استاندارد M-145 اشتو قرار گیرند، جزو خاكهای قابل قبول برای خاكریزی محسوب می‌شوند. خاكهای یاد شده به دو طبقه به شرح زیر تقسیم می‌شوند:

خاكهای درشت‌دانه گروه A1 ، A2 ، A3

خاكهای ریزدانه گروه A4 ، A5 ، A6 ، A7

استفاده از خاكهای فوق‌الذكر با توجه به شرایط اجرای كار، نوع بهره‌برداری و بارگذاری بر روی خاكریز و همچنین میزان مصالح ریزدانه (گذرنده از الك نمره 200) توسط دستگاه نظارت و در صورت لزوم تأیید آزمایشگاه مورد تأیید كارفرما، تعیین و به پیمانكار ابلاغ می‌شود.

تمامی خاكهای گچی، نمكی، نباتی، لجنی، زراعی قابل تورم، قابل انقباض، خاكهای دارای مواد آلی و رستنیها، در شمار خاكهای نامرغوب و نامناسب قرار می‌گیرند كه باید از مصرف آنها خودداری شود. تشخیص كیفیت خاك مناسب برای خاكریزی با دستگاه نظارت و در صورت لزوم، آزمایشگاه مورد تأیید سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور و تصویب كارفرما خواهد بود. خاكهای مناسب برای انواع خاكریزها شامل خاكریزهای محل سازه‌ها، راههای دسترسی، پر كردن پشت دیوارها، اطراف پی ساختمانها، ابنیه فنی، تأسیسات محوطه، كانالهای لوله‌های آب و فاضلاب و كابل‌كشیها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در موارد استثنائی و در كارهای كوچك می‌توان پشت دیوارها و سازه‌های فنی را با مصالح مناسب دیگر، نظیر بتن لاغر و شفته آهكی نیز، پر و اصلاح نمود. در هر حالت نوع مصالح و روش اجرای كار بر اساس مشخصات فنی خصوصی و دستورات دستگاه نظارت تعیین می‌شود.

در صورتی كه الزاماً محل اجرای عملیات پروژه منطبق بر محل خاكهای نامناسب بوده و تغییر محل ساختمان میسر نباشد، جزئیات تفصیلی اصلاح و تعویض این خاكها، روشهای اجرایی برای دستیابی به بستری آماده به ابعاد و رقومهای خواسته شده، باید در مشخصات فنی خصوصی قید گردد.

در مواردی كه خاك حاصل از عملیات گودبرداری یا خاكبرداری پروژه برای خاكریزی كفایت ننماید و یا خاك مناسب در فاصله حمل اقتصادی قرار نداشته باشد، با توجه به مشخصات فنی خصوصی و با اجازه قبلی دستگاه نظارت می‌توان از مصالح رودخانه‌ای استفاده نمود، محدودیت مصالح ریزدانه (مصالح گذرنده از الك نمره 200) در مشخصات فنی خصوصی ذكر خواهد شد.

 اصلاح مصالح

برای خاكریزی، در وهله اول باید از خاكهای حاصل از خاكبرداری استفاده شود. در صورت عدم وجود یا كمبود خاكهای مناسب باید از منابع قرضه مورد تأیید استفاده شود. استفاده از خاك رس با درصد تورم بالا به منظور خاكریزی زیر پی یا كف ساختمانها به هیچ وجه مجاز نمی‌باشد.

چنانچه به علت نبودن خاك مناسب از خاك رس قابل تورم استفاده شود، می‌توان رطوبت را به میزان (1%) تا (2%) بیشتر از رطوبت بهینه در نظر گرفت. برای كم كردن خاصیت خمیری این خاكها می‌توان از آهك استفاده نمود. میزان آهك، درصد تراكم و رطوبت، باید توسط آزمایشگاه مورد تأیید كارفرما، تعیین و توسط دستگاه نظارت به پیمانكار ابلاغ شود.

اضافه نمودن آهك علاوه بر كنترل پلاستیسیته خاك رس، باعث بالا بردن كارایی سیلت و رس با درصد رطوبت بیشتر از میزان رطوبت بهینه خواهد شد.

كاهش آب آزاد خاك ضمن آبگیری آهك، باعث بهبود مقاومت خاك خواهد شد. در صورتی كه ظرفیت باربری زیادی از خاك مورد نظر باشد، به كار بردن سیمان پرتلند و یا اضافه نمودن آهك نیز به بهبود ظرفیت باربری خاك كمك می‌نماید. میزان و روش اختلاط و نحوه اجرای كار، باید توسط دستگاه نظارت به پیمانكار ابلاغ شود.

خاكریزهای با مصالح ریزدانه

قبل از اجرای عملیات تراكم در خاكریزها، مصالح ریزدانه باید دارای رطوبت بهینه باشد. رطوبت بهینه بایستی بر اساس روش پروكتور استاندارد كنترل شود. بهتر است رطوبت در محل قرضه به خاك اضافه شده و پس از حمل و پخش، رطوبت در محل كنترل شود. اضافه نمودن آب برای تأمین رطوبت در محل اجرا با توجه به نوع مصالح باید مورد موافقت دستگاه نظارت قرار گیرد. باید برای اندازه‌گیری وزن مخصوص خاك در محل از روش مخروط ماسه مطابق استاندارد (191- T ) استفاده شود. تعیین رطوبت بهینه و تراكم به روش پروكتور استاندارد صورت می‌گیرد. چنانچه قرار است به روش دیگری اقدام شود، باید جزئیات در مشخصات فنی خصوصی ذكر شود.

در صورت تأیید دستگاه نظارت می‌توان درصد رطوبت را در مورد خاكهای چسبنده، (1%) تا (2%) كمتر و در مورد خاكهای قابل تورم، (1%) تا (2%) بیشتر از رطوبت بهینه اختیار نمود. در هر حالت عملیات تراكم تا حصول وزن مخصوص مورد نظر ادامه می‌یابد. در موارد خاص كه با توجه به نوع خاك و مرغوبیت آن تغییراتی در نحوه تراكم یا رطوبت آن مورد نظر باشد، باید موضوع توسط آزمایشگاه مورد تأیید كارفرما، مطالعه و دستورات لازم توسط دستگاه نظارت به پیمانكار داده شود.

خاكریزهای با مصالح درشت‌دانه

میزان تراكم و رطوبت بهینه خاكریزی با مصالح درشت‌دانه نظیر مصالح ماسه‌ای، شنی و مخلوط شن و ماسه باید توسط آزمایشگاه مورد تأیید كارفرما مشخص شود. میزان این تراكم، با توجه به استاندارد ASTM D2049 مشخص می‌شود.

خاكریزهای با مصالح رودخانه‌ای

میزان تراكم و رطوبت بهینه این نوع خاكریزی، باید با توجه به نوع مصالح و درصد مواد ریزدانه توسط آزمایشگاه مشخص شود. روش آزمایش، روش پروكتور استاندارد می‌باشد.

آماده‌سازی بستر خاكریزی

قبل از شروع عملیات خاكریزی باید سطوح و مناطقی كه در نقشه‌های اجرایی و دستورالعملهای دستگاه نظارت برای خاكریزی مشخص شده است، از مصالح نامناسب، خاك نباتی، ریشه اشجار و گیاهان كاملاً تمیز و پاك شود. موانع اجرای كار باید با نظر و تأیید دستگاه نظارت، برطرف، تخریب و جابه‌جا شوند. در صورت وجود آبهای زیرزمینی، باید قبل از اجرای عملیات بر اساس دستورالعملهای مندرج در این فصل نسبت به زهكشی و پایین انداختن آب مطابق نظر دستگاه نظارت اقدام شود. پس از برداشت مصالح نامرغوب و سست و قبل از اجرای عملیات خاكریزی رعایت نكات زیر الزامی است.

الف:  اگر زمین بستر خاكریزی از جنس خاكهای ریزدانه سیلیسی یا رسی باشد، ابتدا باید به عمق حداقل 15 سانتیمتر بستر شخم زده و سپس با تراكم خواسته شده كوبیده شود.

ب:   چنانچه زمین بستر خاكریزی از مصالح شن و ماسه باشد، باید سطح كار با تراكم مورد نظر رگلاژ و كوبیده شود.

پ:   چنانچه لازم باشد خاكریزی روی سطوح بتنی انجام شود، قبل از اجرای عملیات باید سطح بتن كاملاً تمیز و مرطوب گردد.

ت:   چنانچه لازم باشد خاكریزی روی سطوح سنگی انجام شود، قبل از خاكریزی باید مواد خارجی، سنگهای سست و مواد اضافی دیگر از محل كار، حذف و پس از مرطوب نمودن سطح آن، خاكریزی شروع شود.

بین آماده‌سازی بستر و اجرای عملیات خاكریزی، نباید فاصله زمانی زیاد وجود داشته باشد. خاكریزی باید بلافاصله پس از آماده‌سازی شروع شود. چنانچه به دلایلی خارج از قصور پیمانكار و یا هر دلیل دیگر وقفه‌ای در این امر حادث شود، قبل از اجرای عملیات خاكریزی دستگاه نظارت از محل كار بازدید به عمل آورده و در صورت لزوم دستور ترمیم و آماده‌سازی آن را صادر خواهد نمود.


    




طبقه بندی: راه سازی،

  • دانلود فیلم
  • انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس